Synonimy
Starsze, nieaktualne nazwy łacińskie tego gatunku to: Eurypelma dupontii, Eurypelma vagans, Euathlus vagans.

Mexican Redrump Tarantula – angielska potoczna nazwa tego gatunku;
Tarantule a croupion rouge du Mexique – francuska nazwa gatunku;
Tarantula mexicana cadera roja – hiszpańska nazwa tego gatunku

Systematyka
Królestwo - Animalia
Podkrólestwo - Eumetazoa
Typ - Arthropoda
Podtyp - Chelicerata
Gromada - Arachnida
Rzšd - Araneae
Podrzšd - Mygalomorphae
Rodzina - Theraphosidae
Podrodzina - Theraphosinae
Rodzaj - Brachypelma
Gatunek - Brachypelma vagans (Ausserer, 1875)

Cechy szczególne
Ptasznik czerwonoodwłokowy jest pajškiem o doœć nerwowym temperamencie. Osobnik który wydaje się być bardzo spokojny może bez ostrzeżenia zaatakować. Mimo to, poczštkujšcy hodowcy nie powinni się go obawiać, gdyż przy manipulacji w jego terrarium wystarczy zachować podstawowe œrodki ostrożnoœci (używanie długiej pęsety), by czuć się zupełnie bezpiecznie i nie mieć żadnych obaw co do tego, że pajšk wyrzšdzi nam jakšœ krzywdę. Podstawowš metodš obrony tego gatunku jest wyczesywanie parzšcych włosków z odwłoka i na to należy uważać przede wszystkim – pajšk może wyczesać włoski naprawdę szybko, a gdy te dostanš się na naszš skórę, do nozdrzy lub co gorsza oczu, wywołujš bardzo nieprzyjemne uczucie pieczenia i swędzenia, którego trudno uniknšć nawet poprzez umycie poszkodowanej częœci ciała pod bieżšcš wodš. Włoski parzšce mogš być szczególnie niebezpieczne dla alergików!

Ciekawostki
Brachypelma vagans od niedawna żyje również w Stanach Zjednoczonych, głównie na Florydzie – w niektórych rejonach Florydy, ich norki można znaleŸć œrednio co 10m. Pajški tego gatunku były tam przez wiele lat wypuszczane przez hodowców, z czasem udało im się przystosować do życia w nowym œrodowisku i najprawdopodobniej osiedliły się na tamtym terenie już na dobre.

Długoœć życia
Samice żyjš bardzo długo, niekiedy nawet do 20 lat. Jednak bardzo rzadko dożywajš aż tak sędziwego wieku, najczęœciej będzie to nie więcej niż 15 lat. Samce żyjš zdecydowanie krócej - do 4 lat.

Wyglšd
Jest to bardzo ładny, doœć masywnie zbudowany, czarny pajšk z dłuższymi, czerwonymi włoskami na odwłoku. Jego karapaks obrzeżony jest beżowym kolorem. Bardzo trudno jest odróżnić go od Brachypelma angustum oraz Brachypelma sabulosum – gatunki te bywajš mylone nawet przez najbardziej wprawionych hodowców.

Aktywnoœć
Sš to zwierzęta aktywne głównie wieczorem i w nocy. Często sš doœć ruchliwe również za dnia.

Występowanie
Zamieszkuje wilgotne tereny Ameryki Œrodkowej, głównie południowy Meksyk oraz Gwatemalę, Honduras, Belize, Kostarykę, Salwador, Kolumbie, a także USA.

Biotop
Równie często zamieszkujš leœne, wilgotne tereny, jak i otwarte, bardziej suche. W naturze często kopiš w ziemi nory głębokie na kilkadziesišt centymetrów, zakończone szerszš komorš. Zamieszkujš również wszelkie szczeliny oraz opuszczone nory gryzoni.

Oœwietlenie
Oœwietlenie w terrarium jest zbędne, gdyż pajški wolš życie w „ciemni”. Możemy jednak zamontować czerwonš żarówkę o mocy 15W, która pomoże utrzymać odpowiedniš temperaturę, a także pozwoli na nocne obserwacje tego zwierzęcia – bowiem pajški nie widza czerwonego œwiatła.

Wielkoœć terrarium
Młode osobniki hodujemy w odpowiednich dla nich pojemniczkach, np. po kliszy lub na mocz. Nieco podroœnięte osobniki mogš być trzymane w niedużych faunabox’ach, słojach lub innych większych pojemnikach. W docelowym terrarium o wymiarach 30x20x20cm możemy ulokować pajška po 10 wylince, który będzie mógł spędzić w nim już resztę swego życia.

Wystrój terrarium
Warstwa podłoża powinna wynosić około 4cm, i może być stanowiona przez torf, włókno kokosowe, lub mieszankę torfu z piaskiem. W terrarium powinno się umieœcić kryjówkę dla pajška, np. połowę skorupy po orzechu kokosowym, doniczkę, kawałek kory. Możemy również umieœcić w nim niedużš miseczkę z wodš. Jeœli chodzi o wystrój terrarium, to można używać wszelkich sztucznych dekoracji, dostępnych np. w sklepach zoologicznych. Odradzam sadzenie w terrarium żywych roœlin, gdyż pajšk najprawdopodobniej pokryje je pajęczynš lub wykopie z ziemi, gdyż roœlinka bardzo szybko zacznie się niszczyć i dodatkowo może się przez niš pojawić pleœń, która jest niebezpieczna dla zdrowia ptaszników. Generalnie wystrój terrarium zależy wyłšcznie od upodobań hodowcy – pajškowi do szczęœcia wystarczy chłonne podłoże utrzymujšce miejscami wilgoć, kryjówka i ewentualnie miseczka z wodš.
Młode osobniki trzymane w pojemniczkach po kliszy lub innych pomieszczeniach podobnej wielkoœci nie wymagajš żadnego wystroju poza małš warstwš podłoża (torfu lub włókna kokosowego), które musi być stale lekko wilgotne (należy o to zadbać szczególnie, kiedy pajšk przygotowuje się do linienia).

Żywienie
Młodym osobnikom podajemy larwy mšcznika młynarka, larwy much (dostępne w każdym sklepie wędkarskim jako białe robaki – koniecznie niebarwione!) oraz wylęg œwierszczy. W razie potrzeby możemy larwy pokroić na mniejsze kawałki, lub uœmiercamy je, gdyż małe pajšczki często bojš się ruchliwych larw. Podroœniętym i dorosłym pajškom podajemy œwierszcze, karaczany, drewnojady, a także raz na jakiœ czas oseska mysiego, choć ptaszniki nie zawsze chcš ten pokarm przyjmować. Dietę pajšków możemy latem urozmaicić o plankton łškowy, np. œwierszcze lub motyle. Należy jednak zwracać uwagę na to by nie łapać owadów w pobliżu ruchliwych dróg lub zakładów przemysłowych, gdyż owady te mogš zawierać metale ciężkie, szkodliwe dla naszych podopiecznych.

Dymorfizm płciowy
Samce sš smuklejsze i mniejsze od samic. Posiadajš również haczyki na przednich odnóżach oraz narzšdy kopulacyjne (bulbusy) na nogogłaszczkach. Odnóża u samic sš krótsze niż u płci przeciwnej. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców.

Rozmnażanie
Samice osišgajš dojrzałoœć płciowš po 11-13 wylince, samce jednš lub dwie wylinki wczeœniej. Kilka dni przed dopuszczaniem należy pajški obficie nakarmić. Kiedy samiec wyczuje obecnoœć samicy, zacznie szybko uderzać bulbusami w podłoże, często też będzie cały drżeć. Owe drgania sš charakterystyczne dla każdego gatunku i majš być dla samicy sygnałem, że zbliżajšce się zwierze nie jest napastnikiem, ani ofiarš, a potencjalnym partnerem. Jeœli samica jest skora do rozrodu, również powinna zaczšć bębnić odnóżami o podłoże, choć nie jest to regułš. Samice często zachowujš się bardzo pasywnie i reagujš dopiero wtedy, kiedy samiec dotknie ich odnóżami. Kiedy już do tego dojdzie, samica może przyjšć postawę obronnš (co nie oznacza, że do kopulacji nie dojdzie, wręcz przeciwnie – jest to pewnego rodzaju ułatwienie dla samca, który w takiej sytuacji ma duże szanse na to by szybko złapać szczękoczułki samicy w haczyki na pierwszej parze swych odnóży i unieruchomić jš, a po tym rozpoczšć kopulacje) lub pajški mogš zaczšć się nawzajem głaskać po odnóżach. Samiec w ten sposób chce uœpić czujnoœć partnerki i unieœć jš do góry. Wtedy ma możliwoœć przytrzymania jej szczękoczułków tak, aby samica nie mogła go już zaatakować. Wtedy powoli zaczyna unosić jš do coraz wyżej, szybko uderza bulbusami o spód jej ciała, w między czasie wsuwajšc je do szczeliny płciowej samicy i przekazujšc nasienie. Kiedy zaobserwujemy, że samiec wykonał już ten zabieg i wychodzi spod ciała samicy, dobrze jest, by wsunšć na przykład pęsetę między szczękoczułki samicy i w ten sposób jš przytrzymać lub odsunšć od samca – dzięki temu zapewnimy mu bezpiecznš ucieczkę. Cały akt może trwać od kilkudziesięciu sekund, do kilkunastu minut. Po kopulacji karmimy samice obficie, aż do momentu, kiedy to sama odmówi przyjmowania pokarmu. Nastšpi to mniej więcej po 3-7 miesišcach i będzie to znak, że przygotowuje się ona do złożenia kokonu. Wtedy najczęœciej zaczyna przekopywać całe terrarium w celu przygotowania odpowiedniego miejsca do budowy kokonu. Do kokonu składanych jest 300-700 jajek, a młode lęgnš się po około 3 miesišcach, sporo jedzš i doœć szybko rosnš. Dobrze jest odebrać samicy kokon i poddać go sztucznej inkubacji – mamy wtedy większš kontrolę nad warunkami w jakich jaja się rozwijajš. Wtedy jednak należy pamiętać o tym, że otworzenie kokonu należy do naszego obowišzku, gdyż małe pajšczki nie sš w stanie zrobić tego same. W normalnych warunkach kokon zostałby otworzony przez opiekujšcš się nim samicę.

Uwagi
Jest to gatunek bardzo odporny na wszelkie błędy hodowcy, dlatego bardzo dobrze nadaje się dla poczštkujšcych terrarystów. Ptaszniki sš zwierzętami przejawiajšcymi duże skłonnoœci do kanibalizmu, dlatego hodujemy je w osobnych terrariach i łšczymy wyłšcznie podczas prób rozmnażania!